Martwi jak księzyc

 Szukałam Cię, o  empatii ludzkości. Jednak jedyne co znalazłam to but depczący po mej twarzy. Leżę, skulona, na środku globu i płaczę, próbując oddech złapać, wypluwając ziarenka piasku. Głowa, płaska, ukształtowana tak, by mogła się połączyć, niczym kawałki puzzli, z ziemią po której chodzę. Jednak już nic nie zostało, jedynie zwiędłe kwiaty i ścierwa zwierząt. A pośród tego ja, sama.
Ludzkość zżera ten emocjonalny syfilis, który rozprzestrzenia się z prędkością światła. Dotyka powoli innych, pochłania, otula swoimi lepkimi maskami. 


Dlaczego?
Dlaczego nie radujesz się życiem?!
Nie cieszy cię, że możesz powiedzieć: to jestem ja, to jest moja ręka, moja noga, istnieję, naprawdę istnieję, żyję?!

Jestem ja, jesteś ty. Ale co z tego, skoro już ciię nie ma tak naprawdę? Skoro nie ma już błysku zrozumienia w twoich oczach? Jesteś jak trup. Wyborny trup za życia, pośród ścięgien i kości. 
Kielich pusty. 

A ze mnie wylewają się emocje, oczami, ustami, pustymi ranami. Razem możemy stworzyć jedność. Ale nie chcę Ciebie, takiego lekkiego o 21 gramów. 

Próbuję zrozumieć. 

Wiecie, dlaczego jesteśmy martwi? Jesteśmy martw bo nie mamy w sobie w ogóle człowieczeństwa. Jesteśmy pustymi skorupami księżyca. Zimni i niedostępni niczym gwiazdy z oddali błyszczące na nocnym niebie.
A ja leżę, przykuta emocjonalnymi więzami do ziemi i wpatruję się w nie ze łzami w oczach. 

Nie ma mnie. Nie ma. Nie ma. Nie ma. Nie chcę, by mnie było. 
Już nie.